Bir akşam üstü pencerenden bakıyordun 
Ağır ağır, yollara inen karanlığa. 
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden. 
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya.. 
O geçen ben değildim.  

Bir gece, yatağında uyuyordun.. 
Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya. 
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan, 
Ve karanlıklar içindeydi odan… 
Seni gören ben değildim. 

Ben çok uzaktaydım o zaman,
Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya. 
Artık beni düşünmeye başladığından 
Bıraktın kendini aşk içinde yasamaya.. 
Bunu bilen ben değildim. 
 
Bir kitap okuyordun dalgın.. 
İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı. 
Genç bir adamı öldürdüler romanda. 
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın.. 
O ölen ben değildim..

Özdemir Asaf

Dürüst olmak gerekirse, renkler konusunda ne psikolojik açıdan ne de başka bir açıdan bilgi sahibi değilim. Böyle bir başlık atmaktaki amacım böyle harika ötesi bir fotografla karşılaşmam sadece. Yine de birşeyler yazmaya çalışayım ben kendi çapımda

(daha fazla…)