Bir kelime vardır hep
Aklımın bir köşesinde,
Şehir içi ulaşımda kullanılan
Dolmuşlara atfen, hiç bir araç
Dönemez bu köşeyi
Aslında bazı köşeleri,
O köşeleri sahipleri dönebilir,
Sadece..
Ama o köşeyi dönmek kimseyi,
Zengin etmez..
Sadece aşk‘tır.
Hiç çıkmayan bi’ aklımın
Köşesinden…
Kategori: Hayat | Etiket: aşk, aishiteru, şiir, nostalji |
Üzücü bir video.. Keşke yönetici olarak başımıza geçen insanlar bu konuda birşeyler yapsalar. Bu konuyu boşlayarak yine kendilerini tehlikeye atıyorlar aslında, bu çocuklar değil mi tiner çekip onu bunu gasp eden, cinayet işleyen.. Bir gün yine o çocuklar, bu konuda elini kıpırdatmayan yerel yönetimden birinin annesine babasına zarar verdiğinde mi ancak birşeyler yapmayı düşünecekler..
Gençleri harcıyorlar, diğer tüm kaynaklarımızı harcadıkları gibi..
Devamı »
“when they ask me…
…what i liked the best…
…i’ll tell them…
…it was you.”
İzlemediyseniz mutlaka izlemenizi tavsiye ediyorum city of angels’i. Bir film ancak bu kadar güzel diyaloglar içerebilir, ancak bu kadar sağlam müzikleri olabilir. Hayatın, hissetmenin, küçük ayrıntıların ne kadar değerli olduğunu çok daha iyi kavracaksınız..
Kadınlar piçlerle tanışırlar. Sorumsuzluklarına ve hayatın işlevsel alanlarının dışındaki uzmanlıklarına hayran kalırlar. Geçmişin, geleceğin, hayatın ve ideallerin konuşulmadığı masalarda uzun uzun tarif edilerek hatırlatılan kokteyller içerler. Bir sonraki iş gününde erişilmesi gereken verimlilik kotaları olmadığı için uzun uzun sevişilen yataklarda uyurlar. Ve sabah, kadınlar piçlere aşık uyanırlar. doğru kişi tarafından çaldırılmasını bekledikleri telefonların yakınlarında sinirlenirler. Aile ve dostlarıyla ayarladıkları randevularına tek taraflı iştiraklerden ötürü özür dilerler. sorumsuzluğun, her türlü içten duyguya karşı duyarsızlığı da içerdiğini düşündükleri gecelerde ağlayarak uyurlar. Ve sabah, kadınlar piçlerden nefret ederek uyanırlar…
On dört yaşımdayken gittiğim okulda bir kız vardı. Adı eylül. Siyah büyük gözleri bana bakardı. ona birkaç hikaye anlattım. Anladığım kadarıyla çizdim hayatı göğsüne. Bir ay boyunca bana aşık kaldı. Sonra bıraktı elimi. Ben düştüm. Defalarca buldum onu. Gittim peşinden. Sevgilim olması için para teklif ettim. Hatta on yedi yaşımdayken İstanbul’da karşılaştığımızda beni dudağımdan öpmesi karşılığında ona saatimi vereceğimi söyledim. Hala siyah ve iri olan gözleriyle bana bakıp “bir içki ısmarlasan daha iyi olur!” dedi. İşte, ben o kıza aşık olabilirdim. Gerçek bir duyguya hiç bu kadar yaklaştığımı hatırlamıyorum. yıllarca sevişmemiş birinin orgazmına benzerdi, şimdiye kadar hiç harcamadığım bedenimdeki olanca sevgiyle onu süslemek…
Kategori: Cafe Ajax | Etiket: aşk, eylül, onurmimar |
…Ve geceye doğru yola çıktık. Yönümüz belliydi. En karanlık olan tarafa gidiyorduk. Gecenin en karanlık yerine. Güneşin attığını düşündüğümüz turun tersini atıyorduk. Dikiz aynasında birkaç ışık vardı. açık camdan içeri giren, okyanusun rüzgarla savrulan damlacıkları yüzüme çarpıyordu. Radyoda ise Tom Jones’tan “i’m Coming Home” çalıyordu… Coming Home… Bulsak o evi, biz de döneriz bir gün belki…
Bir zamanlar, absolut şişelerinin değişik modellerinin toplandığı bir katalog görmüştüm. Ve dünyada kendine böylesi gereksiz işler yaratabilen insanlar varken neden bu denli işsizlik var, diye düşünmüştüm. Çünkü bir şişe ister kadın, ister kova şeklinde olsun muhakkak bir deliğe sahip olması gerekiyordu… Ve biliyordum ki, gerçekte işe yarayan tek kısmı da oydu…
