Uzuuunca bir aradan sonra neler yaşandığına dair ufak bir özet geçecek olursak…

• Okulda 3. senem bitti. Kaldığım ders yok bu dönem. Geriden ders de alıyordum ama hiçbirinden kalmamış olmam sevindirdi.
• Yaz okuluna kaldım CS 202 alabilmek için, haftaya bitiyor.
• Yaz stajı için Ford Otosan İnönü Fabrikasından kabul almama karşın tesiste Bilgisayar Mühendisi bulunmaması sebebiyle okula kabul ettiremedim. Son dakika hamlesiyle Cyber Park‘da yer alan bir bilişim şirketinde 3 Ağustos’ta başlamak üzere kabul aldım.
• Babam kaza geçirdi. Ankara’daydım, sınavlarım var diye benden saklamışlar. Bir hafta sonra Eskişehir’e gittiğimde haberim oldu.

İşte böyle…

Sağlık geçmişimle ilgili aklıma gelen ilk anım şöyle gelişiyor; bir bayram sabahı… Antalya’dan teyzemler gelmiş, kurban kesmeye Kaymaz’a gidicez. (yanlış hatırlamıyorsam) Neyse, kalktım inanılmaz bir baş ağrısı çekiyorum… Ecza dolabına boyumun yetişemeyeceği bir yaşta olduğumdan hatta yetişse bile hangi ilacı seçemeyeceğime inanıldığından olacak ki anneme söyledim. Annem bir ilaç verdi. İlacın ağrı kesici olmadığını söylemiş olmama karşın bayram telaşesinin de etkisiyle kaale alınmadım. Tabii yapıcak birşey olmadığından zorla o ilacı içmek durumunda kaldım. Hemen sonra içtiğim ilacın ağrı kesici olmadığı anlaşıldı. Bütün bayram telaşı unutuldu. Zehirlenmiştim… Hemen hastane yoluna düşüldü, yolda fenalaştığımı söylememe gerek yoktur heralde. (böyle diyince söylemiş olmuyorum sanki) Neyse efendim midem yıkanıyor serum takılıyor vesaire derken iyileşiyorum, olan bayrama oluyor…

Şimdi bu yazıdan nasıl bir sonuç çıkarmamız gerekiyor? İnsan evladı ilaç içerken veya bir başkasına ilaç verirken (bilhassa oğlu söz konusuysa) biraz dikkat etmeli. Hele hele bu insan evladı, annem gibi sağlıkçıysa kombo hiper multi oranda daha dikkat etmeli. Sağlık ciddi bir mevzu nitekim.

Yazının başında olaylar demişim gerçi ama bu konuda kıl dönmesi ameliyatım, bademcik ameliyatım ve birkaç kırık çıkık tendon kopması olaylarından daha ilginç anılarım çok şükür ki yok. Şükretmeli insan…

Ne demiş Barış abimiz;

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi
Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi

Hayata bakış açısını belirleyen en önemli faktör şüphesiz ki inançtır. Kimi insanüstü varlıklara inanır, kimi bir düşünceye. Bazıları vardır umursamaz dalga geçer. İşte üstte de tüm bunların bileşkesini oluşturan bir fotografı görüyorsunuz. Fotograf ülkemizin en önemli ilim irfan yuvalarından biri olan Bilkent Üniversitesinde çekilmiştir. Eved.

“kaç kere söyledik biz çocuk sana
bir türlü kulak asmadın lafımıza
hadi bırak onları gel yanımıza
gel gel gel cartele gel
bilmiyorsan sana öğretirler
gel gel gel cartele gel
carteldekiler kan kardeşler”

6 yaşındaki bir çocuk döneme dair ne hatırlar, ne düşünür bilinmez. Bilinen birşey var ki o sıradışı şarkının sözleri hala bir çoğumuzun belleğinde yer etmekte.

Şu an bir an durup geriye baktığımda 13 yılda hayata dair hemen hemen herşeyin değişmiş olduğunu, belki çok klişe olacak ama dünyanın git gide daha yaşanmaz bir yer haline gelmekte olduğunu idrak edebiliyorum.

Sigortasız, kötü şartlarda bir hiç uğruna çalıştırılan çocuk işçilerin dramını hepiniz görmüşsünüzdür. Yuva çocuğunu muhbir yapan kadın ve aileden sorumlu devlet bakanımız pek muhterem Nimet Çubukçu’yu da hepiniz tanıyorsunuzdur. İşte böyle bir ülkede “Çocuk İstismarını Durdurun!” hareketine destek olmamak için hiçbir sebep yok. Ne yazık ki kendi bildiğinden şaşmayan hükümetimiz aynı internette sansür uygulamalarına karşı gösterilen tepkide olduğu gibi buna da kayıtsız kalacaktır. Yine de karınca hikayesindeki gibi; belki ateşi söndüremem ama hiç olmazsa safhım belli olur.

Konusu “Çocukluğunuzdan hatırladığınız ilk şarkı ve şu anda dinlediğinizde hissettirdikleri.” olan mim hakkında birşey yazmaya çalıştım.

Bana bu mimi paslayan Bavyeralı bu kampanyanın anahatlarını şöyle açıklamış:

Ankara Üniversitesi’nin ve devlet kuruluşlarının da desteğinide arkasına alarak çocuk istismarının en çok yapıldığı alan olan internette başlatılan projeye blogkürenin mimleriyle destek olması bekleniyor.

Sizde destek olmak istiyorsanız yapmanız gerekenler sadece ;
* Mim konusu; Çocukluğunuzdan hatırladığınız ilk şarkı ve şu anda dinlediğinizde hissettirdikleri.
* Banner
* “Çocuk istismarını durdurun” sloganının yazıda geçmesi.

 

Mim’i Yusuf ve Hakan‘a paslıyorum.

Tam kaç yıl önce gerçekleşti hatırlamıyorum (aslında hiç hatırlamıyorum) ama Milli Piyango‘dan hatırı sayılır miktarda ikramiye tutturmuşum. Tabii hatırlayamayacak kadar küçük olduğumdan paranın akıbetini de bilemiyorum şu anda. Talih kuşuna olan kırgınlığım da bundan kaynaklanıyor sanırım. Madem gülecektin neden bi 10-15 sene daha bekleyemedin zalım!

Rahmetli dayım benim için Almanya‘dan Super Nintendo isimli oyun konsolunu getirmişti. Yanında sadece Super Mario World 2: Yoshi’s Island isimli oyun vardı ve ne yazık ki kasetleri Türkiye’de hiç yaygın değildi. Uzun araştırmalarım sonucunda Esnaf Sarayı‘nın ücra bir köşesinde kasetleri takas eden bir dükkat bulmuştum. Uzun süre en uğrak mekanım o dükkat olmuştu. Yoshi’s Island’ı bitirdiğim gün Galatasaray UEFA şampiyonu olmuştu. Hey gidi hey…

• Nescafe içtiniz, bitti ve yerinizden kalkmaya üşeniyorsunuz. “Aman boşver yıkamayıver bu seferde” diyorsunuz. Fakat içten içe o kahvenin dipte kuruması sonucunda bulaşık eylemini işkenceye çevirebileceğinin de farkındasınız. İşte bu noktada su ısıtıcısında kalan su imdadınıza yetişiyor (su ısıtıcısının yakınınızda olduğunu varsayıyorum). Bardağa suyu dolduruyor ve yavaş yavaş, sindire sindire içiyorsunuz. Böylelikle hem su ihtiyacınızı gidermiş oluyor hem de bardak yıkama işlemini ertelemiş oluyorsunuz.
• Yatağınızda televizyon izliyorsunuz, kumandanın televizyonu kapatmaya yarayan tuşu arızalı. Televizyonu kapatmak içip ayağa kalkıp uykunuzu bozmaya hiç gerek yok. Çoğu televizyonda zamanlamayla televizyonu kapatmaya yarayan(timer) bir fonksiyon vardır. Hemen kumandadan onu buluyor ve muhtemelen en kısa süre olan 15 dakikaya ayarlıyorsunuz. Hem televizyonun uyku getirici özelliği ile uyku sürecinizi hızlandırmış oluyorsunuz hem de gece boyunca açık kalacak bir televizyonun elektrik parasından ve çevresel sorumluluğundan yırtıyorsunuz.
• Üşengeç insanların en belirgin özelliklerinden biri de erteleme huylarıdır. Teorikte sıkıntı yaratan bir uygulama olsa da pratikte yararlarını görmek mümkündür. Herhangi bir dersin ödevini örnek alalım. Ödevin varlığı sizi rahatsız ediyordur fakat üşengeç ruhunuz bunu tolere etmektedir. Ödevi yapmamak için normalde yapmaya üşeneceğiniz bilimum gereksiz aktiviteleri gerçekleştirirsiniz. Bunlar arasında rafları indirip temizlemek, odaya süpürge tutmak, çamaşırları yıkamak, nette gerekli gereksiz surf yapmak gibi yararlı sayabileceğimiz aktiviteler de yer almaktadır. Bunlar bilinçaltındaki ödev sıkıntısını bilinçten uzak tutmaya yönelik hareketler olmakla beraber, sonucu etkilemezler. Sonuçta ödev son saatlerin verdiği yusuflama ile ya hızla çözülür, ya da yapan bir arkadaştan alınır. Ödevden alacağınız puan herhangi üşengeç olmayan arkadaşınızla aynı olur, yıkadığınız çamaşırlar yanınıza kar kalır.

• Yine okul başladı. Bilkent yaz okulunda böyle miydi… Her yer insan olmuş gecenin 9′unda bile duraklar insan kaynıyor.
• Kaldığım yurt yazın nöbetçi olduğundan temizlik konusunda biraz sıkıntı var. Yaz boyunca o tuvalet ve banyoları kullananlara ithafen yazılmış bir söz var; okumak cahilliği alır, eşeklik bâki kalır.
• Daha sadece Humanity dersine girdim. elizabeth disley giricekmiş humanity dersime. Epey iyi birine benziyor bakalım. Değiştirmeyi filan düşünmüyorum.
• Sene başı gazı olarak adlandırılabilicek bi olay vardır çoğu kişide. Genelde şu şekilde anlarsınız. “Olm var ya bu sene çok çalışıcam, günü gününe çalışıcam valla bak.”, “4.00 ortalama getiricem, hadi o olmadı en az 3.50 filan yani…”. Bu tür şeyler normal tabii, baştan bi gaz vermek gerekiyor, ne de olsa o gaz maksimum 1-2 hafta içinde sönecek. Bitiş çizgisine gelmeden düşmemek iç… Ne diyorum ben ya. Öyle işte.
• Güne loituma ile başlamak biraz farklı olabilir. Üşenmeden telefona alarm sesi olarak ayarlayacağım. Tavsiye ederim.
• Calculus‘u Aydan hoca’dan alıyorum. gördüğünde vericeği tepkiyi merak etmiyor değilim. Tanır mı acaba. Şu dersi geçmek lazım artık. eved. (Aydan hocadan almıyormuşum, gidince gördüm ki değiştirmişler programı…)

• Önceliğim Calculus. Ne biçim bi lise eğitimi aldıysam geçemedim geçemedim şu dersi… Bu dönem geçmem lazım layn yeter. 
• Öyle yüksek ortalamalarda gözüm yok. Ders dediğin d olsun, sorun değil delikanlı olsun f den uzak dursun yeter.
• Korhan’sız bi dönem düşünmek mümkün mü? Bekletilerim arasında korhan‘la geçirilecek eğlenceli anlar da yer alıyor doğal olarak. Acıktık mı? Pes?
• Korhan Korhan diyip diğelerini atlamak olmaz. Gerçi hepsini saymak da olmaz. (olur da, yazı ne kadar uzarsa okuyacak insan sayısı da o kadar düşecek. Okunmayan bir yazının ne değeri kalır ki) En güzeli daldan dala atladığım bu yazıda başka bi dala daha atlamak. Eveeeet, Diablo 3, Red Alert 3 ve Starcraft 2‘nin eli kulağında.. Aslında tatil dönemine denk gelse daha hayırlı olabilecek bi gelişme lakin yurtta multiplayer oynamanın tadı da bi farklı oluyor. Diğ mi? (yazıyı sabaha karşı 7 de, bir uykusuzluk anında yazdığımdan havada yılışık bi üslup hakim, farkındayım ama kendime hakim olamıyorum, bütün cinler tepemde.)
• Imm pek bişi kalmadı galiba geriye. He bi dee Anita section’ı olaraktan en azından Humanity‘yi aynı hocadan alsak ne gözel olurdu. Evet…
• En önemlilerini sona sakladım. Beşiktaş şampiyon olsun, İ. Melih Gökçek yerel seçimlerde hezimete uğrasın. Eskişehir Büyükşehir’i Yılmaz başkan alsın. Odunpazarı ile Tepebaşı da başı bozuklara kalmasın. Memura özellikle emeklisine hatırı sayılır miktarda zam yapılsın. Askerlerimiz Şehit olmasın. İşçilerimiz ölmesin. Yolsuzluğa bulaşanlar, dini siyasi emellerine alet eden şeriatçilere karşı laikliği savunamayanlar, kendilerini bir sabah aniden İran’a ışınlanmış olarak bulsunlar.

Allamallam işalla subaneke işalla yareppim sübaneke işalla dinimiz amin

Hayat ne tuhaf vapurlar filan…

Eraydın çekmiş. ben de aparmışım. ne önemi var ki. şuna baksanıza.